Γράφει η δικηγόρος Αναστασία Χρ. Μήλιου*
Τις τελευταίες εβδομάδες, το ΚΕΑΟ του ΙΚΑ, οι ΔΟΥ και άλλες δημόσιες υπηρεσίες στέλνουν με απλό ταχυδρομείο στους οφειλέτες τους, έγγραφο που ονομάζουν «ατομική ειδοποίηση οφειλών». Το έγγραφο αυτό φαίνεται σαν μια απλή ειδοποίηση του δημοσίου που καλεί τον οφειλέτη εντός 20 ημερών από την παραλαβή του, να ρυθμίσει σε 12 μηνιαίες δόσεις την οφειλή του, διαφορετικά θα ξεκινήσει η αναγκαστική εκτέλεση για την είσπραξη του χρέους.
Στο έγγραφο αυτό δεν γίνεται πουθενά αναφορά για τα ένδικα βοηθήματα και την προθεσμία άσκησής τους από τον οφειλέτη, όπως σε όλα τα υπόλοιπα έγγραφα του δημοσίου.
Τι είναι όμως το έγγραφο αυτό και τι νομικές συνέπειες έχει η μη προσβολή του από τον οφειλέτη;
Σύμφωνα με τις νέες διατάξεις του ΚΕΔΕ, η ατομική ειδοποίηση οφειλών αποτελεί έγκυρο τίτλο εκτελεστό, και σηματοδοτεί την έναρξη της αναγκαστικής εκτέλεσης για την είσπραξη της οφειλής δηλαδή της κατάσχεσης κινητών, δέσμευσης τραπεζικών λογαριασμών, εσόδων εις χείρας τρίτου ή και πλειστηριασμού ακινήτου.
Ατομικές ειδοποιήσεις λαμβάνουν οι εργοδότες που έχουν πρόστιμα από αδήλωτη εργασία, οι ασφαλισμένοι που έχουν εισπράξει αχρεωστήτως καταβληθείσες συντάξεις, επιδόματα κ.α., οφειλέτες ΦΠΑ και άλλων οφειλών στην εφορία κ.τ.λ.
Δεν έχει σημασία αν έχει ασκηθεί ή όχι ένσταση ή αίτηση θεραπείας. Ακόμα και στην περίπτωση που έχει ασκηθεί ένσταση ενώπιον της αρμόδια διοικητικής επιτροπής, το ΚΕΑΟ στέλνει τις ατομικές ειδοποιήσεις. Δηλαδή το δημόσιο επιδιώκει την είσπραξη των οφειλών προτού κριθεί αν επί της ουσίας η οφειλή είναι νόμιμη ή όχι.
Οι υπάλληλοι του ΚΕΑΟ υποστηρίζουν και καλούν τους οφειλέτες να ρυθμίσουν την οφειλή τους ακόμα κι αν έχουν κάνει ένσταση, με το επιχείρημα, ότι αν οι οφειλέτες δικαιωθούν θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους από το Δημόσιο ( ;;;).
Η ρύθμιση, ειδικά στα μεγάλα ποσά, είναι εντελώς εξωπραγματική και ανέφικτη. Παρ’ όλα αυτά, ο οφειλέτης δεν έχει επιλογή παρά να ρυθμίσει καθώς απειλείται με τις συνέπειες της αναγκαστικής εκτέλεσης και επιπλέον το οφειλόμενο ποσό επιβαρύνεται με τόκους και προσαυξήσεις κάθε μήνα.
Ουσιαστικά πρόκειται για μια εκβιαστική τακτική του δημοσίου, εντελώς αντισυνταγματική, καθώς παραβαίνει κάθε αίσθημα δικαίου και προστασίας του πολίτη, παραβιάζει θεμελιώδη δικαιώματα και αρχές δικαίου, παρακάμπτει το δικαίωμα άσκησης ενδίκων μέσων και δίκαιης δίκης.
Πώς λοιπόν μπορεί να αντιδράσει ο οφειλέτης σε αυτή την περίπτωση; Υπάρχει άμυνα ή είναι αναγκασμένος να υποκύψει στον ωμό εκβιασμό του δημοσίου, υπό την απειλή της κατάσχεσης ή του πλειστηριασμού της περιουσίας του;
Ο οφειλέτης μπορεί να αμυνθεί κατά της ατομικής ειδοποίησης και της επικείμενης αναγκαστικής εκτέλεσης, υπό την προϋπόθεση ότι θα δραστηριοποιηθεί άμεσα.
Κατά της ατομικής ειδοποίησης ο νόμος προβλέπει ότι μπορεί να ασκηθεί το ένδικο μέσο της ανακοπής. Με την ανακοπή προσβάλλεται ο τίτλος της αναγκαστικής εκτέλεσης δηλαδή η ατομική ειδοποίηση κι αν έχει ασκηθεί και ένσταση η οποία δεν έχει συζητηθεί τότε μπορεί να προβληθούν και λόγοι επί της ουσίας της οφειλής.
Δηλαδή αν έχει υποβληθεί ένσταση και δεν έχει συζητηθεί ακόμα, ή και προσφυγή που επίσης δεν έχει συζητηθεί, και πάλι θα πρέπει να ασκηθεί ανακοπή για να διακόψει την αναγκαστική εκτέλεση. Και μάλιστα δεν είναι η ανακοπή αυτή που θα διακόψει την εκτέλεση, αλλά η αναστολή που θα ασκηθεί επ’ αυτής.
Δηλαδή το πρώτο βήμα είναι η άσκηση της ανακοπής κατά της ατομικής ειδοποίησης και επί της ανακοπής ασκούμε υποχρεωτικά και αίτηση αναστολής, η οποία αν γίνει δεκτή, διακόπτει την αναγκαστική εκτέλεση μέχρις ότου εκδοθεί η απόφαση της ανακοπής.
Η ανακοπή ασκείται σε προθεσμία 20 ημερών από την παραλαβή της ατομικής ειδοποίησης και η αναστολή εντός 3 ημέρων από την άσκηση της ανακοπής. Ο νόμος δεν ορίζει ρητά ποια είναι η προθεσμία άσκησης της ανακοπής και θεωρείται ότι η προθεσμία αυτή λήγει με την έναρξη της αναγκαστικής εκτέλεσης. Πρακτικά όμως για να είμαστε σίγουροι ότι η ανακοπή μας θα είναι εμπρόθεσμη, καλό είναι να ασκείται όσον το δυνατόν συντομότερα και δη μέσα στην 20ήμερη προθεσμία που τάσσεται για την ρύθμιση.
Σημειώστε δε ότι η αναστολή εκδικάζεται άμεσα, ενώ η ανακοπή δικάζεται μετά από 3-4 χρόνια.
Θα αναρωτούνται αρκετοί αν αξίζει τον κόπο να μπει κάποιος σε αυτήν την διαδικασία, αντί να πάει να πληρώσει την οφειλή με την ρύθμιση.
Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με ένα ναι ή όχι σε αυτή την ερώτηση. Θα θέσω όμως 2-3 σημεία υπ’ όψιν ώστε ο καθένας να κρίνει αν αξίζει τον κόπο.
Το ΚΕΑΟ όπως και οι άλλες δημόσιες υπηρεσίες, ποντάρουν στο γεγονός ότι από τις 10 ατομικές ειδοποιήσεις που θα σταλούν, οι 2 ή οι 3 θα ψάξουν περαιτέρω με δικηγόρο πώς θα αμυνθούν. Από τους υπόλοιπους δύο θα πάνε απευθείας να ρυθμίσουν και οι άλλοι είτε λόγω άγνοιας, είτε λόγω φόβου θα αδιαφορήσουν, θα το πετάξουν, θα το ξεχάσουν κ.τ.λ.
Άρα το κράτος θα έχει πετύχει 2 ρυθμίσεις και στους υπόλοιπους που θα χρεώνει προσαυξήσεις και τόκους, θα αυξήσει το οφειλόμενο ποσό σε διόλου ευκαταφρόνητο ύψος και εν συνεχεία θα προσπαθήσει μέσω της εκτέλεσης είτε να εισπράξει χρήματα από λογαριασμούς, μισθούς ή συντάξεις, ή θα εκβιάσει πλειστηριασμούς και πάλι θα επιτύχει νέα ρύθμιση ή καταβολή. Εν τω μεταξύ αυτοί θα έχουν χάσει και οποιαδήποτε προθεσμία να αμυνθούν δικαστικώς και να σταματήσουν την σε βάρος τους εκτέλεση, οπότε θα βρεθούν προ τετελεσμένων γεγονότων.
Από την άλλη μεριά, οι δύο αυτοί που θα έχουν ασκήσει την ανακοπή, έχουν πιθανότητες να διαγραφεί τελείως η οφειλή τους. Και τούτο διότι, αν πρόκειται για αχρεωστήτως καταβληθέντα υπάρχει πάγια νομολογία των δικαστηρίων, που ορίζει κάποιες προϋποθέσεις που καθιστούν την καταβολή τους νόμιμη. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι προϋποθέσεις αυτές δεν πληρούνται, οπότε η αναζήτηση της οφειλής είναι παράνομη και καταχρηστική και το δικαστήριο κρίνει ότι ο ασφαλισμένος δεν οφείλει να καταβάλει τίποτα.
Κάτι παρόμοιο ισχύει και με τα πρόστιμα του ΣΕΠΕ ή του ΦΠΑ. Οι αποφάσεις πρέπει να πληρούν τα τυπικά στοιχεία που προβλέπει ο νόμος, να είναι αιτιολογημένες, να έχει τηρηθεί η αρχή της προηγούμενης ακρόασης κ.τ.λ. Μία καλά στοιχειοθετημένη ανακοπή μπορεί να απαλλάξει τον οφειλέτη από το πρόστιμο ή από ένα μεγάλο τμήμα αυτού. Σημειωτέον δε ότι όταν συζητηθεί μετά από 3-4 χρόνια, μπορεί να ισχύουν άλλες διατάξεις, ευνοϊκότερες, των οποίων θα μπορεί να γίνει επίκληση.
Αναστασία Χρ. Μήλιου
Δικηγόρος παρ’Εφέταις Αθηνών Λεωφ. Μεσογείων 403, Αγία Παρασκευή fb: Αναστασία Μήλιου
https://curia.gr/13354-2/
ΣΧΕΤΙΚΑ
![Ήρθε το τέλος! Οι καλύτερες ταινίες καταστροφής [βίντεο] - Κεντρική Εικόνα](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_uMSqqI2xB_XRe4oNfxf0G21nbuXVTtb-7OUYFN5H4vxcy7UHijgUulo-rP5cU05Lck5A5VHDnBXgRtPe_bl6ee6LdMR9tRVYVjJX-bpL1gel4O6J9JcsXdHP65EwGpQZtUdsRFywneSjewPhY0VkhkM-9zRrxU83Tol1pDbtqxZhCuJDDoJ7lAEjO6NgwSz6DkXkIQytOldA=s0-d "Ήρθε το τέλος! Οι καλύτερες ταινίες καταστροφής [βίντεο] - Κεντρική Εικόνα")
Η Ινδία και η Ινδονησία που βρίσκονται πολύ πιο πάνω από την Ελλάδα στον κατάλογο που δημοσιεύεις θεωρούνται φτωχές χώρες. Άρα ο μύθος περι φτωχής Ελλάδας δεν καταρρίπτεται.
Η Ελλάδα σε καμία περίπτωση ΔΕΝ είναι πρώτη στην παραγωγή αλουμινίου εντός Ευρωπαϊκής ένωσης. Απεναντίας είναι δέκατη.
Πρώτη είναι η Νορβηγία με 1,3 εκατομμύρια τόννους ενώ η Ελλάδα μόλις 166 χιλιάδες τόννους αλουμινίου.
http://www.indexmundi.com
Σε καμία περίπτωση η Ελλάδα ΔΕΝ παράγει το 46% του Μαγνησίτη στην δυτική Ευρώπη αφού παράγει 500,000 τόννους ενώ η Αυστρία και Ισπανία (μαζί) παράγουν 1,200,00 τόννους
http://www.indexmundi.com
νούμερο ένα στην παγκόσμια ναυτιλία είναι ο Παναμάς με 6,323 ενώ η Ελλάδα είναι δωδέκατη με 869
http://www.photius.com
Λίγο ψάξιμο πριν από copy/paste(= παραπληροφόρηση) ποτέ δεν έβλαψε
Πράγματι λίγο περισσότερο «ψάξιμο πριν από copy/paste(= παραπληροφόρηση) ποτέ δεν έβλαψε», μόνο που γι’ αυτό θα πρέπει να εγκαλέσεις τον ίδιο σου τον εαυτό! Όπως επίσης χρειάζεται λιγότερη… εξυπναδίστικη ανοησία (ανοησία= δίχως νόημα λόγια).
Όσον αφορά τη θέση της Ελλάδας μεταξύ των πλουσίων χωρών, ο πίνακας που παρατίθεται στο κείμενο το αποδεικνύει περίτρανα, αλλά προφανώς δεν γνωρίζεις να διαβάζεις οικονομικά. Η Ινδία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα παγκοσμίως σε πληθυσμό, με 1.166.079.217 κατοίκους και η Ινδονησία έχει πληθυσμό μεγαλύτερο από 238 εκατομμύρια, είναι η τέταρτη πολυπληθέστερη χώρα στον κόσμο. Το απόλυτο ΑΕΠ τους είναι μεγαλύτερο του ελληνικού (αλλοίμονο άλλωστε…) αλλά μετρημένο σε κατά κεφαλήν ΑΕΠ η Ελλάδα (με πληθυσμό μόλις 10.964.020) συγκαταλέγεται στις αναπτυγμένες και πλούσιες ενώ Ινδία και Ινδονησία στις υποανάπτυξη. Μιλώντας με αριθμούς: κατά κεφαλήν ΑΕΠ, Ελλάδας: $29.600, Ινδίας: $3.500, Ινδονησία: $4,200. [όλα αυτά από το cia.factbook]. Επίσης, βλέπε την κατάταξη με βάση το κατά κεφαλήν ΑΕΠ: http://el.wikipedia.org
Για τη ναυτιλία τώρα. Το κείμενο και σε αυτό το σημείο είναι ακριβές, ενώ αυτά που γράφεις είναι… άλλα ντ’ άλλων! Ο Παναμάς αποτελεί «σημαία ευκολίας» που σημαίνει χαμηλή φορολογία και κάθε είδους διευκολύνσεις στους εφοπλιστές.
«Ένα εμπορικό πλοίο 80.000 κ.ο.χ. υπό ελληνική σημαία πληρώνει σήμερα 90.000 δολάρια ετήσιο φόρο (έναντι 118.000 δολ. πριν τις νέες ρυθμίσεις), ενώ το ίδιο πλοίο υπό λιβεριανή σημαία θα πλήρωνε 20.000 δολάρια, υπό παναμαϊκή 5.000 δολάρια και υπό κυπριακή 4.000 δολάρια
[…]
Το ερώτημα που ευθέως ανακύπτει είναι, βέβαια, γιατί ένα μεγάλο ποσοστό του ελληνόκτητου στόλου παραμένει υπό την «ακριβή» ελληνική σημαία;
[…]
Η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι δύσκολο να δοθεί: Με το να διατηρεί η ελληνική εμπορική ναυτιλία (ελληνική σημαία) μια από τις πρώτες θέσεις στην παγκόσμια ναυτιλιακή οικονομία, δίνεται η δυνατότητα στο ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο να επηρεάζει το διεθνές καθεστώς που διέπει τις παγκόσμιες θαλάσσιες μεταφορές (νομικό πλαίσιο, Συμβάσεις, προδιαγραφές, προστασία της ακτοπλοΐας – cabotage, κ.λπ.). Χάρη στη θέση που κατέχει διεθνώς η ελληνική σημαία, η Ελλάδα εκλέγεται μόνιμο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (International Maritime Organization, IMO) στην «πρώτη κατηγορία», δηλαδή στην κατηγορία των μεγάλων δυτικών ναυτιλιακών δυνάμεων.
[…]
Αλλά και πέρα από τον ΙΜΟ, οι Έλληνες εφοπλιστές (και το ελληνικό κράτος που εκπροσωπεί τα συμφέροντα τους) διατηρούν σημαντική θέση, χάρη στη χωρητικότητα της υπό ελληνική σημαία ναυτιλίας, σε διεθνείς Οργανισμούς όπως η Επιτροπή Ναυτιλιακών Μεταφορών του ΟΟΣΑ, η Επιτροπή Μεταφορών της ΕΟΚ, η Επιτροπή Εφοπλιστών των κρατών μελών της ΕΟΚ (CAACE), άλλοι διεθνείς ναυτιλιακοί οργανισμοί (π.χ. BIMCO) κ.λπ. Για να μπορεί λοιπόν η Ελλάδα και ο ελληνικός εφοπλισμός να επηρεάζει τις παραμέτρους της διεθνούς ναυτιλιακής πολιτικής, διατηρώντας μια ηγεμονική θέση στους διεθνείς ναυτιλιακούς οργανισμούς, πρέπει η χωρητικότητα της υπό ελληνική σημαία ναυτιλίας να συνεχίσει να υπερέχει εκείνης των άλλων δυτικών χωρών».
http://www.theseis.com
Γι’ αυτό, λοιπόν, η ναυτιλία στην Ελλάδα συνεισέφερε στη δεκαετία 2000-2010, 140 δισ. ευρώ σε εισπράξεις από ξένο συνάλλαγμα. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, το 2009 (χρονιά παγκόσμιας κρίσης) εισέρρευσε στην Ελλάδα ναυτιλιακό συνάλλαγμα ύψους 13,5 δισ. ευρώ έναντι 19,1 δισ. ευρώ που εισέρρευσαν το 2008. Οπως προκύπτει από τα στοιχεία της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών, το 14,33% της παγκόσµιας ναυτιλίας σε τονάζ ελέγχεται από έλληνες εφοπλιστές. Μάλιστα ο ελληνόκτητος στόλος που φέρει και την ελληνική σηµαία έρχεται πέµπτος στον κόσµο και πρώτος στην Ευρωπαϊκή Ενωση σε ό,τι αφορά το τονάζ. Αν στα πλοία με ελληνική σημαία προστεθούν και τα ελληνόκτητα πλοία, που ταξιδεύουν με σημαίες ευκολίας, η Ελλάδα μόνη της παίρνει την πρώτη θέση στον παγκόσμιο χώρο της ναυτιλίας.
Όσον αφορά τώρα τα άλλα δυο θέματα που θίγεις. Παρ’ ότι πράγματι τα στοιχεία για τον μανγησίτη και το αλουμήνιο στο κείμενο είναι προβληματικά, και οι δυο αυτοί κλάδοι της ελληνικής οικονομίας είναι παγκόσμια ανταγωνιστικοί.
Σύμφωνα με Αριστοτελειο Πανεπιστημιο Θεσσαλονικης :
«Ο βωξίτης και ο μαγνησίτης αποτελούν δυο από τα πιο σημαντικά προϊόντα της ελληνικής μεταλλευτικής βιομηχανίας, με μεγάλο μερίδιο στις εξαγωγές του κλάδου. Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη παραγωγός βωξίτη και η μεγαλύτερη χώρα εξαγωγής μαγνησίτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η εκμετάλλευση κοιτασμάτων βωξίτη ξεκίνησε το 1925 στην περιοχή του Παρνασσού, ενώ αυτή του μαγνησίτη το 1912 στο Βάβδο Χαλκιδικής».
http://invenio.lib
Όσον αφορά την παραγωγή αλουμινίου:
«Σήμερα, ο κλάδος του αλουμινίου στην Ελλάδα απασχολεί άμεσα ή έμμεσα 40.000 εργαζόμενους σε 8.500 επιχειρήσεις. Ο κύκλος εργασιών αντιστοιχεί στο 1,8% περίπου του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (Α.Ε.Π.). Οι εξαγωγές αφορούν κυρίως το βωξίτη, την αλουμίνα, το πρωτόχυτο αλουμίνιο και τα προϊόντα πρώτης μεταποίησης αλουμινίου, δηλαδή τα προϊόντα έλασης και διέλασης, καλωδίων και χυτών. Η Ελλάδα παράγει το 11% περίπου της παραγωγής αλουμινίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
http://www.alumil.com
Σήμερα, με την κολοσσιαία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της κεφαλαιοκρατικής ανθρωπότητας, αντικειμενικά χώρες φτωχές δεν υπάρχουν πια. Ακόμα και οι χώρες που το μεγαλύτερο τμήμα της επικράτειάς τους είναι η έρημος Σαχάρα είναι κάτοχοι μεγάλων πηγών πλούτου, που συμπεριλαμβάνει όχι μόνον τον ανεκμετάλλευτο ορυκτό πλούτο της ερήμου αυτής (που ξεκινάει από το ουράνιο και φτάνει ως το υπόγειο νερό!) αλλά και την επικατάρατη παλιότερα ηλιοφάνειά της, την ηλιοφάνεια που σήμερα τείνει να γίνει μαζί με τον άνεμο σιμούν μια από τις σημαντικότερες πηγές παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Για να βγουν κερδισμένοι όμως οι εργαζόμενοι βεδουίνοι της ερήμου από την ανάπτυξη της φωτοβολταϊκής ηλεκτροπαραγωγής κτλ., θα πρέπει να γίνουν αυτοί κι όχι τα καπιταλιστικά μονοπώλια οι ιδιοκτήτες της φωτοβολταϊκής βιομηχανίας- πράγμα που μπορεί να γίνει μόνο με την εγκαθίδρυση εργατικών δημοκρατιών στη θέση των αστικών κρατών της Βόρειας Αφρικής.
Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ η Ψωροκώσταινα της αστικής και μικροαστικής οικονομικής ανάλυσης, που δήθεν δεν είχε τις πρώτες ύλες και τα κεφάλαια, για να γίνει μια αναπτυγμένη βιομηχανική χώρα. Η υστεροβυζαντινή Ελλάδα μαζί με τις παραθαλάσσιες χώρες της Μέσης Ανατολής υπήρξαν οι πρώτες αποικίες της δυτικοευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατίας με την εγκαθίδρυση της Φραγκοκρατίας και της Ενετοκρατίας. Και τα λεηλατημένα από τους Φράγκους πλούτη των υστεροβυζαντινών προγόνων μας, μέσω των τραπεζών της Βενετίας συγχρηματοδότησαν πρώτα το εμπόριο των ιταλικών πόλεων-κρατών, ύστερα την ολλανδική μανουφακτούρα και τέλος την αγγλική βιομηχανική επανάσταση.
Η Νεότερη Ελλάδα από το 1824-25 ως το 1945 προσδέθηκε στο άρμα της Μεγάλης Βρετανίας από το εφοπλιστικό κεφάλαιο, από την κυβέρνηση Κουντουριώτη- Μαυροκορδάτου. Με τη σύναψη των δανείων της Ανεξαρτησίας, το εφοπλιστικό κεφάλαιο από τη μια εξασφάλισε το φάγωμα ενὀς μεγάλου μέρους των δανείων με τη μορφή των αποζημιώσεων για τις ζημιές των εμπορικών καραβιών τους που αποτέλεσαν το στόλο της επαναστατημένης Ελλάδας- ενώ ταυτόχρονα βάζοντας ως υποθήκη των δανείων τα εθνικά κτήματα, τους ναύτες και τους αγρότες αγωνιστές που έχυσαν το αίμα τους για την ελευθερία τούς στέρησαν από τη δυνατότητα να πάρουν μερικά στρέμματα γης ως αποζημίωση. Από την άλλη, με το σύμφωνο της υποτέλειας ανακήρυξαν τη Μεγάλη Βρετανία μοναδικό προστάτη της νεότερης Ελλάδας, εξασφαλίζοντας για πάρτη τους την εύνοια της θαλασσοκρατόρισσας Βρετανίας που εγγυάτο με τον πολεμικό της στόλο την ασφάλεια των θαλασσίων οδών και θα τους αναθέτει από δω και πέρα τη θαλάσσια μεταφορά πρώτων υλών από τις αποικίες, τις ημιαποικίες και τις άλλες καθυστερημένες κι αργότερα εξαρτημένες χώρες στη Μεγάλη Βρετανία, και την αντίστροφη μεταφορά των εξαγόμενων αγγλικών βιομηχανικών προϊόντων στις μη εκβιομηχανισμένες χώρες του πλανήτη- πράγμα που αιτιολογεί γιατί ακόμα και σήμερα ένα μεγάλο μέρος των ελλήνων εφοπλιστών έχουν την έδρα τους στο Σίτι του Λονδίνου.
Και με βάση αυτό το αλισβερίσι , οι έλληνες εφοπλιστές σε συνεργασία με το ελληνικό μεταπρατικό εμπορικό κεφάλαιο επέβαλλαν μέσω του πολιτικού τους υποχειρίου, μέσω του ελληνικού βασιλείου, υψηλότερη φορολογία στα εξαγόμενα ελληνικά σε σχέση με τα εισαγόμενα στην Ελλάδα ξένα προϊόντα- εμποδίζοντας έτσι με την πλήρη απουσία προστατευτικών δασμών και με την επιβολή υψηλών αντιεξαγωγικών δασμών την ανάπτυξη της εγχώριας βιοτεχνικής και βιομηχανικής παραγωγής. Επιπλέον το ελληνικό βασίλειο ήταν ένας κρίκος της μεσογειακής αλυσίδας (Γιβραλτάρ, Βαλεαρίδες, Μάλτα, Εφτάνησα ως το 1864, Ελλάδα, Κύπρος, Σουέζ) που εξασφάλιζε την απρόσκοπτη θαλάσσια προσπέλαση και την ασφαλή επαφή της Βρετανίας με τις Ινδίες, την πλουσιότερη αποικία της. Και όταν ο ελληνικός κρίκος προσπαθούσε να αποστασιοποιηθεί πολιτικά από τη Βρετανία υπέρ μιας άλλης, αντιβρετανικής μεγάλης δύναμης ( π.χ. υπέρ της Ρωσίας ή της Γερμανίας), ο βρετανικός πολεμικός στόλος εφάρμοζε την πολιτική των κανονιοφόρων, βομβαρδίζοντας τον Πειραιά, αποβιβάζοντας στρατό στην Αττική ή τη Θεσσαλονίκη. Και η Βρετανία ενίσχυε διαχρονικά κι ανελλιπώς το διαχρονικό αγγλικό κόμμα, πρώτα το Μαυροκορδάτο, ύστερα το Γεώργιο τον Α΄, μετά το Χαρίλαο Τρικούπη, στη συνέχεια το Βενιζέλο και τελικά το Γεώργιο το Β΄ και το κοτέτσι των πολιτικών του όπως ο Μεταξάς, ο Γ. Παπανδρέου κτλ.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο, όταν πια η Βρετανία παρήκμασε, το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο υποθήκευσε πάντα με το αζημίωτο τη χώρα στη νέα θαλασσοκρατόρισσα υπερδύναμη, στις ΕΠΑ. Παραχωρώντας στους αμερικανούς βάσεις, προνόμια πολιτικά και οικονομικά, και την επικυριαρχία της χώρας, πήρε τζάμπα τα λίμπερτι από το αμερικανικό κράτος, εξασφάλισε άφθονες μεταφορικές παραγγελίες της αμερικανικής μεταπολεμικής οικονομικής και βιομηχανικής υπερδύναμης, απολάμβανε την ασφάλεια των θαλασσίων οδών που εγγυάτο ο παρών σε όλες τις θάλασσες του κόσμου αμερικανικός πολεμικός στόλος. Επιπλέον απολάμβανε κι απολαμβάνει τα συνταγματικώς κατοχυρωμένα προνόμια (αφορολόγητο, εξαγωγή κερδών, κρατικές διευκολύνσεις κι εκχωρήσεις) που από το 1952 και δώθε απολαμβάνουν στην Ελλάδα τα λεγόμενα κεφάλαια εξωτερικού, σύμφωνα ακόμα και με το άρθρο 107 του σημερινού συντάγματος.
Και δω ακριβώς φαίνεται πόσο πτωχοί, δηλ. πόσο αστοί τω πνεύματι είναι οι αναλυτές που βαρύγδουπα προτείνουν και δήθεν απαιτούν τη φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου στην Ελλάδα, χωρίς να θέτουν ως προϋπόθεση την κατάργηση του άρθρου 107 του Συντάγματος , χωρίς δηλ. να προσανατολίζουν τους εργαζόμενους προς την πολιτειακή αλλαγή που θ’ αποσπάσει την εξουσία από το κεφάλαιο και θα την περάσει στα χέρια της ελληνικής εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών ελλήνων εργαζομένων. Η υψηλή φορολόγηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου σημαίνει υψηλή φορολόγηση των κεφαλαιούχων που είναι κύριοι των τραπεζών, των διυλιστηρίων, των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης κτλ. Και δεν μπορείς να τα βάλεις με τους εφοπλιστές , χωρίς να τα βάλεις με τους εφοπλιστές ιδιοχτήτες του ΣΚΑΪ, του ΑΝΤΕΝΑ , της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, της Γιούρομπανκ, της Μότορ Όϊλ, της Πετρόλα, της Χαλυβουργικής, των Ελληνικών Πετρελαίων, και με τους εφοπλιστές συνιδιοχτήτες της Εθνικής, της Τράπεζας Πειραιώς, της Άλφα Μπανκ κτλ. Και γιατί να περιοριστούμε π.χ. στην υψηλή φορολόγηση του εφοπλιστή Λάτση και να μην προχωρήσουμε στη χωρίς αποζημίωση (επανα)κρατικοποίηση των Ελληνικών Πετρελαίων, της Πετρόλα, της Γιούρομπανκ και στη διαγραφή του δημόσιου χρέους που κατέχει ή διαχειρίζεται ο ιδιοκτήτης των προμνημονευθεισών επιχειρήσεων, ο Λάτσης, ο οποίος, μέσω μιας δικής του εταιρείας Χόλντινγκ με έδρα το Λουξεμβούργο, διαχειρίζεται 60 δισεκατομμύρια ομόλογα του ελληνικού δημοσίου; Και πώς είναι δυνατό, κεφαλαιούχοι με τέτοιο ειδικό για τη χώρα οικονομικό βάρος να δεχτούν να καταργηθεί το προνόμιο τους να μην πληρώνουν φόρους, χωρίς να οργανώσουν μιαν αντίδραση καταστροφική για τη χώρα και τους εργαζόμενους;
Και μία τέτοια καταστροφική αντίδραση θα είναι αδύνατο να εκδηλωθεί , μόνον όταν τους εξουθενώσουμε οικονομικά και πολιτικά. Οικονομικά, διαγράφοντας το χρέος του ελληνικού δημοσίου που κατέχουν και κρατικοποιώντας χωρίς αποζημίωση όλες τις επιχειρήσεις τους– κρατικοποιώντας ακόμα και τα καράβια τους που δεν έχουν ελληνική σημαία, δίνοντας στους αξιωματικούς και στα πληρώματα αυτών των πλοίων τα κατάλληλα οικονομικά και πολιτικά κίνητρα να οδηγήσουν όλα τα ελληνόκτητα πλοία στην Ελλάδα και να τα παραδώσουν στο ελληνικό δημόσιο. Πολιτικά, αντικαθιστώντας τον κοινοβουλευτισμό με την εργατική συμβουλιακή δημοκρατία, τη μοναδική δημοκρατία που συνδυάζει τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς με τους θεσμούς της άμεσης δημοκρατίας, την αιρετότητα , με την υπευθυνότητα, με τη δεσμευτική εντολή και με την ανακλητότητα των αντιπροσώπων από την πλειοψηφία των οργανωμένων σε διαρκείς πρωτοβάθμιες συνελεύσεις εκλογέων τους. Πολιτικά επίσης, βγαίνοντας από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και στην αποσιώπηση της αναγκαιότητας της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση αναδεικνύεται πάλι η πτωχεία, δηλ. ο εξαστισμός του πνεύματος των αναλυτών. Οι πτωχοί, δηλ. οι αστοί τω πνεύματι αναλυτές παραβλέπουν το γεγονός ότι μετά το 1973, μετά δηλ. τη χρονιά που το δολάριο αποδεσμεύτηκε από το χρυσό και άρχισε η στροφή των ΕΠΑ προς το χρηματιστικό παρασιτισμό και τη συναφή αποβιομηχάνιση της οικονομίας τους, ύστερα δηλ. από την έναρξη της παρακμής των ΕΠΑ, το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο άρχισε να προσανατολίζεται προς τη βιομηχανικά ακμαία ΕΟΚ, όπως σήμερα προσανατολίζεται επίσης και προς τη βιομηχανικά ακμαία Κίνα, ξεπουλώντας με το αζημίωτο τη χώρα και στους δύο. (βλ. πχ. http://www.dw-world.de/dw/article/0,,14962683,00.html και http://www.greeknews.biz/index.php?option=com_content&view=article&id=90707:2011-01-25-14-42-06&catid=18&Itemid=68)
Στα πλαίσια αυτού του προσανατολισμού και στ’ απόνερα της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του 1970 το ελληνικό κράτος και κατά την περίοδο διακυβέρνησης της Ν.Δ. και κατά την περίοδο διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, άρχισε να κρατικοποιεί τις ζημίες των εφοπλιστών και να ιδιωτικοποιεί τα κέρδη, εξαγοράζοντας με τις κρατικοποιήσεις προβληματικές και υπερχρεωμένες ιδιωτικές επιχειρήσεις όπως η Εμπορική Τράπεζα του εφοπλιστή Ανδρεάδη, η Ολυμπιακή του εφοπλιστή Ωνάση, τα Ελληνικά Ναυπηγεία Σκαραμαγκά του εφοπλιστή Νιάρχου κτλ. , παραχωρώντας αφειδείς χρηματοδοτήσεις σε ιδιωτικές προβληματικές και μη ιδιωτικές επιχειρήσεις με επιχορηγήσεις κι επιδοτήσεις δηλ. με δωρεάν κρατικό χρήμα, στηρίζοντας την παρασιτική επιχειρηματικότητα τόσο των κεφαλαιοκρατών όσο και των μικρομεσαίων στρωμάτων. Και φυσικά το χρήμα των αποζημιώσεων, της πληρωμής των κρατικοποιημένων ιδιωτικών χρεών, των επιχορηγήσεων , των εθνικών επιδοτήσεων και των δανεικών κι αγύριστων δανειοδοτήσεων, των θαλασσοδανείων, προερχόταν όχι μόνο από τη φορολογία των μισθωτών αλλά και από τη σύναψη σημαντικών δημοσίων δανείων που εκτίναξαν το δημόσιο χρέος στα ύψη και έφεραν δυο φορές τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας-μία τη δεκαετία του 80 και μία τη δεκαετία του 90.
Η αστική πολιτική διάσωσης του ελληνικού καπιταλισμού με την αύξηση του δημόσιου χρέους συνδυάστηκε με την πολιτική οικονομικής κατάκτησης των εξαρτημένων χωρών της ΕΟΚ από τις ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΟΚ και της διαδόχου της ΕΕ μέσα από την πολιτική των εοκικών κι ευρωπαϊκών επιδοτήσεων που είχαν ως αποτέλεσμα την παραπέρα στρέβλωση των οικονομιών των εξαρτημένων χωρών όπως η Ελλάδα, το θέριεμα της παρασιτικής επιχειρηματικότητας, τη διαφθορά του παραδοσιακού εργασιακού ήθους των μικρομεσαίων στρωμάτων που από αρχικοί φιλόπονοι αρνητές της ΕΟΚ μετατράπηκαν σε ημιπαρασιτικούς πιστούς της ΕΕ, και τη δημιουργία επίσης μιας παρασιτικής υψηλόμισθης εργατικής αριστοκρατίας σε δημόσιες επιχειρήσεις όπως ο ΟΤΕ, ο ΟΛΠ κτλ., μιας αριστοκρατίας που στάθηκε πρόθυμη σε αυτές και πιθανώς θα είναι πρόθυμη και στις άλλες να αποδεχτεί το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας υπό τον παρασιτικό όρο της πρόωρης συνταξιοδότησής με υψηλή σύνταξη, υψηλή αποζημίωση και υψηλό εφάπαξ.
Μέσα από αυτές τις διαδικασίες οι εταιρείες των ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ ελέγχουν ήδη σε σημαντικό βαθμό εταιρείες όπως ο ΟΤΕ, το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, τη γέφυρα Χαρίλαος Τρικούπης, εθνικές οδούς, ναυπηγεία και ετοιμάζονται να βάλουν χέρι και στη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, τα ακίνητα και τη γη του δημοσίου κτλ., εκμεταλλευόμενοι την εκχώρηση της δημοσιονομικής κυριαρχίας της Ελλάδας στην ΕΕ της ευρωζώνης και συνεργαζόμενοι με το εφοπλιστικό και το οιωνεί κατασκευαστικό παρασιτικό ελληνικό κεφάλαιο τύπου ΆΚΤΟΡΑ. Επιπλέον, στην πράξη η ευρωζώνη ελέγχει σε σημαντικό βαθμό το εξαγωγικό ελληνικό κεφάλαιο και πρώτα και κύρια το αγροκτηνοτροφικό, το οποίο ακόμα καρπώνεται σοβαρές ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και θα καταρρεύσει πιθανώς μόλις σταματήσουν αυτές οι επιδοτήσεις (πιθανώς το 2013, χρονιά της σχεδιαζόμενης ανοιχτής ελεγχόμενης πτώχευσης της Ελλάδας). Το ίδιο ισχύει και για τον ελληνικό τουρισμό που είναι όμηρος όχι μόνο των επιδοτήσεων για ρουμ τουλέτ, αλλά όμηρος και των ταξιδιωτικών οργανισμών, των τουρ οπερέισιον των ιμπεριαλιστικών χωρών της ευρωζώνης, που θα επαναλάβουν πιθανώς και στην Ελλάδα τη λεηλασία της ισπανικής τουριστικής βιομηχανίας της δεκαετίας του ’80, διοχετεύοντας για μερικά χρόνια τους τουρίστες σε άλλες χώρες.
Τέλος, υπό τον έλεγχο του ξένου κεφαλαίου βρίσκονται επιχειρήσεις που φιγουράρουν ως ελληνικές. Έτσι η Coca-Cola Τρία Έψιλον είναι εξάρτημα της Coca-Cola Hellas, θυγατρικής της The Coca-Cola Company, και σχηματίζουν μαζί την εισηγμένη στο χρηματιστήριο COCA-COLA Ε.Ε.Ε. Α.Ε. που το διοικητικό της συμβούλιο αποτελείται από 5 Έλληνες και έξι ξένους (βλ. πχ. http://www.ase.gr/content/gr/companies/ListedCo/Profiles/Profile.asp?cid=195 και http://www.coca-colahellenic.gr/Aboutus/Whatwedo1/TheCoca-ColaCompany/ ).
Σημαντικός επίσης είναι και ο έλεγχος που ασκούν πάνω στη Βιοχάλκο οι ξένοι επενδυτές: σύμφωνα με τον οικονομικό απολογισμό του 2010 δύο έλληνες ελέγχουν περίπου το 42 % των μετοχών ενώ μια σειρά ξένες, πιθανώς γαλλικές επιχειρήσεις, ελέγχουν περίπου το 39 % των μετοχών-και αδιευκρίνιστο παραμένει τι συμβαίνει με το υπόλοιπο 19 %. (Βλ. http://www.viohalco.gr/PDF/2010/ekthesi_2010T4.pdf , σελίδα 26)
Το κεφάλαιο γενικά έχει πατρίδα τη χώρα στην οποία μεταφέρει τα κέρδη του, συμβάλλοντας στο σχηματισμό και στην αύξηση του ποσοστού κέρδους σε αυτή της χώρα. Έτσι ένα μεγάλο μέρος του θεωρούμενου ως ελληνικού κεφαλαίου , επειδή έχει ως κατόχους του έλληνες πολίτες , είναι στην πραγματικότητα ελβετικό ή αμερικανικό, ή γερμανικό, ή βρετανικό κτλ., αφού σε αυτές τις χώρες εισάγει τα κέρδη του. Τέλος, η ύπαρξη υψηλών εξαγωγών ακατέργαστων ορυκτών και άλλων πρώτων υλών από την Ελλάδα είναι δείγμα της υψηλής εξάρτησης της χώρας , αφού οι ιμπεριαλιστικές χώρες αντλούν φτηνές πρώτες ύλες από αποικίες, ημιαποικίες κι εξαρτημένες χώρες που εξάγουν ακατέργαστες τέτοιες πρώτες ύλες, ενώ επεξεργάζονται βιομηχανικά τις δικές τους πρώτες ύλες και εξάγουν τα μεταποιημένα κι εμπλουτισμένα με μεγαλύτερη αξία παράγωγά τους.
Από τη σκοπιά λοιπόν των αξιών χρήσης η Ελλάδα είναι μια πλούσια από τη φύση της χώρα, αφού διαθέτει πολύτιμες αξίες χρήσεις ορυκτές, γεωργικές, κτηνοτροφικές, τουριστικές κτλ. Από τη σκοπιά όμως των ανταλλακτικών αξιών, των κεφαλαιοποιημένων κερδών, είναι μία φτωχή χώρα, αφού ντόπιοι και ξένοι κεφαλαιοκράτες μεταφέρουν την παραγόμενη στη χώρα αξία και υπεραξία στις αναπτυγμένες ιμπεριαλιστικές χώρες, όπου και τις κεφαλοποιούν. Για να θυμηθούμε και λίγο τη διαλεκτική, ο κοινωνικός πλούτος είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής φτώχειας και η κοινωνική φτώχεια δημιούργημα του κοινωνικού πλούτου.
Η σωτηρία των ελλήνων εργατών και υπαλλήλων, των φτωχών αγροτών, τεχνιτών, χειροτεχνών, ελεύθερων επαγγελματιών κτλ. από την επερχόμενη εξαθλίωση δεν πρόκειται να έλθει μέσα από την αστική και μικροαστική ουτοπία ενός καλού καπιταλισμού που δήθεν θα αναιρεί τον ως τα τώρα εξαρτημένο με το αζημίωτο από τις ιμπεριαλιστικές ή κοσμοκρατόρισσες και θαλασσοκρατόρισσες χώρες παλιότερο και σύγχρονο ελληνικό καπιταλισμό. Μόνο μια εργατική κυβέρνηση, στηριγμένη σ’ ένα ρωμαλέο κίνημα εργατών και φτωχών μικρομεσαίων, μπορεί ν’ αποτρέψει την πλήρη εκποίηση της χώρας στην ΕΕ, βγάζοντας την Ελλάδα από την ΕΕ και τους άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, διαγράφοντας μονομερώς το χρέος, κρατικοποιώντας χωρίς αποζημίωση όλες τις τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, δημεύοντας την εκκλησιαστική περιουσία, εισάγοντας το κρατικό μονοπώλιο του εξωτερικού εμπορίου και αναδιαρθρώνοντας πολιτειακά τη χώρα πάνω στη βάση των πολιτειακών αρχών της εργατικής συμβουλιακής δημοκρατίας. Οτιδήποτε άλλο είναι αυταπάτη και διαβουκόληση των εργαζομένων, που ετοιμάζει την επόμενη αστική λύση της ελεγχόμενης από την ΕΕ χρεοκοπία μας.
Χρήστος Βλόσιος.
aformi Αθήνα, 5-7-2011