Την έλεγαν Χρυσάνθη. Ήταν 36 ετών. Μια νεαρή οδοντίατρος με προσδοκίες, με όνειρα, με δίψα για ζωή και επαγγελματική καταξίωση.
Πριν τέσσερα χρόνια δούλευε στο ιατρείο της, μέχρι που η κυβέρνηση «αποφάσισε και διέταξε» να ποδοπατήσει τα όνειρα της και να την υποβάλει στο μαρτύριο του εργασιακού εκβιασμού, επειδή άσκησε το ανθρώπινο δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος της, και δεν συναίνεσε σε μια υποχρεωτική ιατρική πράξη.
Δεν συμβιβάστηκε με την απολυταρχία και το πλήρωσε. Αναγκάστηκε να κλείσει το ιατρείο της, γιατί ο ηθικός της κώδικας υποδείκνυε πως δεν υπάρχει ζωή και υγεία, χωρίς ελευθερία. Το υπουργείο Υγείας την απέπεμψε τιμωρητικά από το ΕΣΥ, μαζί με χιλιάδες υγειονομικούς που βρέθηκαν στον δρόμο, μην έχοντας δικαίωμα σε μισθό, ασφάλιση ή εύρεση άλλης εργασίας.
Η Χρυσάνθη για έναν ολόκληρο χρόνο πάλεψε σκληρά με το τέρας της φτώχειας. Δεν ήταν ευκατάστατη, ούτε είχε «άκρες», όπως έλεγαν για τους υγειονομικούς κάποιοι αναίσθητοι δημοσιογράφοι και «ειδικοί» της κακιάς ώρας, που μεταχειρίζονται άθλια υπονοούμενα για να καλύψουν τον ραγιαδισμό τους.
Κατέβηκε στους δρόμους για να φωνάξει για το δίκιο της και να ζητήσει πίσω το ψωμί της, που της το στέρησαν με το «έτσι θέλω». Έδωσε έναν άνισο αγώνα για να βροντοφωνάξει πως το σώμα μας, είναι δικό μας, και δεν ανήκει σε κανένα υπουργείο.
Έγινε κομμάτι μιας ανθρώπινης αλυσίδας που στάθηκε ενωμένη ενάντια στον ολοκληρωτισμό. Όμως και οι κρίκοι κάποτε σπάνε, αφού η ανέχεια και η κοινωνική απαξίωση μπορούν να λυγίσουν και τον πιο δυνατό.
Η Χρυσάνθη έδωσε τέλος στη ζωή της, μην μπορώντας να διαχειριστεί ψυχολογικά το αδιέξοδο στο οποίο την είχε καταδικάσει το ανάλγητο κράτος. Προχώρησε στο απονενοημένο διάβημα, γιατί την γονάτισε η ποινή της εξαθλίωσης, που της επέβαλλαν.
Σε αυτής της κοπέλας το πλευρό, δεν στάθηκαν ούτε ιατρικοί σύλλογοι, ούτε πολιτικοί, ούτε συνάδελφοι της που υπέκυψαν στον εκβιασμό, ούτε καλλιτέχνες (εκτός ελαχίστων), ούτε φορείς της Δικαιοσύνης. Κι όμως, η Χρυσάνθη πάλευε για όλους μας. Έδινε μάχη ενάντια στο άδικο, το καταχρηστικό, το ανελεύθερο. Μάχη ενάντια στην ισοπέδωση δικαιωμάτων και αξιών.
Όμως δεν άντεξε να παλέψει άλλη μία μέρα. Δυστυχώς, την κατάπιε η απόγνωση. Επέλεξε να δραπετεύσει από την παράνοια της πραγματικότητας, δίνοντας έδαφος στην – ακόμα πιο καταστροφική – παράνοια της αυτοκτονίας.
Η Χρυσάνθη δεν προσαρμόστηκε όπως κυνικά ανέφερε ο Στέλιος Πέτσας, δεν ήθελε να σκύψει το κεφάλι σε όλους τους δυνάστες της πατρίδας μας που ήθελαν να την δελεάσουν με το “τυράκι” του σκευάσματος που θα έδινε πίσω την ελευθερία σε όλους τους τομείς.
Προτίμησε να αντισταθεί, προτίμησε να παλέψει με τις δυσκολίες της, προτίμησε να σταθεί αγέρωχη μπροστά στα κύματα υποταγής που τη χτυπούσαν.
Δεν σκέφτηκε ούτε μία φορά να λιποτακτήσει δεν σκέφτηκε ούτε μία φορά να φύγει από τη μάχη.
Δυστυχώς δεν έφτασε μέχρι το τέλος γιατί οι δυσκολίες και η πίεση ψυχολογική και οικονομική την λύγισαν.
Παρόλα αυτά όσα πρόσφερε σε αυτόν τον αγώνα, το λιθαράκι που έβαλε για μία ελεύθερη και πιο αξιοπρεπή ζωή θα την γράψουν στις πιο χρυσές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας και θα αποτελεί πρότυπο για όλους εμάς που αγωνιζόμαστε για μία ανάσα Ελευθερίας!!!!
Ο Θεός ας αναπαύσει την ψυχή σου.
Καρδίτσα στα Άκρα
Σχετικό άρθρο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου